Daisypath -

14 Aralık 2014 Pazar

Kış ve Yılbaşı Temalı Çalışmamız

Siyah kartona kar temalı bir çalışma yapmak bayağıdır aklımdaydı, bugün yapalım dedik. Büyük bir siyah karton aldık. Beyaz yapışkanlı eva ile buz gölü yaptık. Buz gölünün üzerine İş Bankası Yayınları 1000 Çıkartmalı Kış Eğlenceleri kitabından kayak yapan penguen çıkartmalarını yapıştırdık. Evadan ev kestim, yapıştırdık. Yine kitaptan köknar ağacını ve geyiği ile uçan Noel Baba resmini kestik yapıştırdık. Çıkartmalardan kar topu oynayan hayvanlar, kardan adam, kar taneleri ve çam ağaçları çıkartmaları yapıştırdık.


Son olarak da ıslak kulak pamuğunu beyaz sulu boyaya sürüp, kağıda dokundurarak kar yağdırdık.


Tabanları yine kulak pamuğu ile beyaza boyadık. Sonuçta da böyle bir çalışma çıktı. Buz gölünün üzeindeki penguenler net çıkmamış ama olsun :) Defne doymadı, üstüne bir de sıkmalı boyalarla bişeyler yapalım dedi ama benim yemek yapmam gerektiği için onu resim tahtasıyla baş başa bıraktım :)


Yağmur

Bu sabah Defne sabah uyanmaz bizim aktivite malzemelerini döktü, bişeyler yapalım dedi. Benim de aklıma Duygu'nun yaptığı yağmur temalı çalışma geldi. El işi kağıdından şemsiye kestim, kağıda yapıştırdık. Kağıdın üst kısmına da bulut çizdim, Defne içlerine pamuk yapıştırdı.


Sonra ıslak kulak pamuklarını sulu boyaya sürüp, kağıda dokundurarak yağmur yaptık. Defne rengarenk yağmur yapalım dedi.



Bu da eserimiz :)...


İlk Vesikalık Fotoğrafımız

İlk vesikalık fotoğrafımızı 8 Aralık 2014 tarihinde Uğur Foto'da çektirdik. Bir kaç poz çektirdik. Fotoğraf makinesinin flaşı pat diye ses çıkarıyordu. O yüzden ya yüzünü çevirdi ya da gözlerini kapattı. En iyi poz buydu.


7 Aralık 2014 Pazar

Yılbaşı Ağacı

İşe başladığımdan beri sanırım sadece 1 kere aktivite yaptık evde. Nurtiria'daki grubumuzdaki arkadaşlar sağolsun. Onlar yılbaşı için bişeyler yapmaya başlayınca ben de heves ettim. Evde sıkıntıdan Defne'nin kaprislerinin maksimuma ulaştığı bir anda aklıma geldi. Kağıttan çam ağacı yapmak için parçalar kestim. Defne parçaları boyadı. Ben yeşil düşünmüştüm ama Defne farklı renkler de kullanmak istedi.



Aşağıdaki gibi rengarenk bir ağacımız oldu. Katları ben yapıştırdım birbirine.


Sonra da evde bulunan İş Bankası yayınlarının çıkartma kitabından aldığımız çıkartmalarla süsledi Defne ağacı. Defne çok keyifle ve heyecanla yaptı. Ben de özlemişim kızımla bişeyler yapmayı. Beni dürten Nurti arkadaşlarıma teşekkürler :)))


Kreşe Alışmak

Ne zamandır beklemede olan kreşe alışmak konulu yazımı nihayet yazmaya fırsat buldum. Artık çalıştığım için çok az fırsat buluyorum yazmaya. 
Defnem, biricik kuzum 25 Ağustos 2014'te başladı kreşe. Bu karar da en çok benim artık çalışmaya başlamak istemem etkili oldu. Üniversite yaz tatillerinde bile kendi isteğimle, hatta bazen ücretsiz olarak gidip bir yerlerde çalışan bir birey olarak evde olmak çok zor geldi bana. E tabi ki bunda yalnızlığın payı büyük. Maalesef büyük şehirlerde insanlar birbirini çok da umursamıyor. Herkes kendi kabuğunda yaşıyor. Sıkıldım gidip bir kahvesini içip, az biraz sohbet edeyim diyebilecek kişi sayısı bir elin parmağına ulaşıyorsa şanslısınız demektir :) Velhasıl kelam Defne'nin 3 yaşına gelmesini bekledim ve 3 yaşına 2,5 ay kala kreşe başlattım, bu arada işimi de ayarladım.


İlk gün sadece kreşi görsün istedim. 1 saat kadar kaldık kreşte ve ayrılmak istemedi. Öğle yemeğinde kuru fasulye, pilav yedi :). 2. gün biraz daha erken gittik ve 2-3 saat kaldık kreşte. Defne ile birlikte idim ilk hafta. Arada bir sandalye gerileterek sınıf dışına çıktım. Aşağıdaki resim ilk uzaklaşışımız ve benim dışarda ilk göz yaşlarımı döküşüm. Çok zor gelmişti onu başkalarına emanet edip çıkmak.


Bu da kreşteki ilk eseri, asma yaprağı baskısı.


1 hafta 2-3 saat giderek devam ettik. Maalesef ilk gün ki kreş hevesi gittikçe azaldı. Cuma gününe kadar ben de onunla birlikteydim ya da uzaktan izledim. Cuma günü artık velilerin sınıftan çıkması gerektiği söylendi ve veliler çıkınca kıyamet koptu. Bütün çocuklar hep bir ağızdan ağladı :((. Sonra ki haftalarda da yarım gün gittik, fakat kara Cuma'nın etkisi uzun süre devem etti. Sürekli "Kapıyı kapatıyorlar, seni göremiyorum" diye yakındı."Kreşe gitmek istemiyorum" yarım saatte bir rutin olarak kurduğu bir cümleye dönüştü. Hatta kusana kadar ağladı. Gece "Anne beni bırakma" diye sayıkladı :(( Gerçekten çok zor günlerdi :(. Genellikle kreşte yemek yemedi, uyku konusu zaten sorun, çünkü evde de öğle uykusu çoooook nadir uyurdu. 4. hafta artık tam güne geçmeye karar verdik. Kreşe benimle değil babaannesi ile servisle gitmeye başladı. İlk zamanlar uyumadı ama saat 16:00'ya kadar kaldı kreşte. Ve nihayet 5. hafta ikna oldu uyumaya.

İlk zamanlar sürekli öğretmeninin peşinde koştu. Fotokopi makinesine, mutfağa, öğretmen nereye Defne oraya durumu vardı. Hatta branş derslerine dahi katılmadı.

Sürekli beni görememekten şikayet ediyordu, sen de gel diyordu bana. Ben de orada öğretmen var, bana gerek yok diyordum. E hal böyle olunca öğretmeninden öğle yemeğinde mantı istemiş yavrum. Öğretmenini benim yerime koymaya çalışmış demek ki. 3 yaşında bi çocuk için ne zor bir uğraş...

Hiç de hevesle gitmedi kreşe. Ne desem nafile. Orayı övsem de anlatsam da istemedi. "Ben kreşte yaptıklarımızı evde de yapıyorum, ben evde mutluyum, neden götürüyorsunuz beni " diye sürekli sorguladı. 

Kreş seçimimizde en büyük etken kayın validemin iş yerinin kreşi olması, onunla birlikte servisle gidip gelme imkanı, akşam 17:00'te kreşten ayrılacak olması ve tabi ki gereken durumlarda her an Defne ile ilgilenebilecek birinin olması idi. Ancak kreşte gerçekten aradığımdan fazlasını buldum. Başta müdüre olmak üzere, öğretmen ve çocuk gelişim uzmanları ve hatta diğer çalışanlar gerçekten de çok ilgililer. Her türlü fikri değerlendiriyor ve uyguluyorlar. Fiziki koşullar iyi. Ahşap oyuncaklardan yapılmış harika bir çocuk parkı ve kum havuzu var.







MTA'nın her türlü imkanından faydalanıyorlar. Tabiat müzesine götürüp dinozorları gösteriyorlar. Seraya gezi düzenliyorlar. Spor salonunda spor yaptırıyorlar ve kongre salonunda sinema, tiyatro izletiyorlar.


Defne zaten bişeyler çizmeye meraklıydı. Kreşe gittiğinden beri ilgisi daha da arttı. Aşağıda tam gün kalmaya başladığı ilk günlerde bize yaptığı resimler var. 






Kreşten, öğretmenlerden memnunum. Herşey yolunda gibi. Ama ben Defneyi kreşe alıştırmaya çalışırken şunu gözlemledim. 3,5 yaşından büyük çocuklar daha kolay alışıyorlar, üstelik bi de anne ile büyümemişse. Sonradan çok yargıladım, çok kızdım kendime acele ettim diye. Kim ne derse desin kreş yaşı 3 değilmiş, 3 yaş çocuğu hala anne kucağına muhtaçmış. Çok pişman oldum, çok üzüldüm (Bu dönem 3 kilo verdim) ama bi kere başlatmışken de geri adım atmak istemedim. Doğru mu yaptım hala çok da emin değilim. Defne de beni o kadar iyi tanıyor ki bana arada bir soruyor, "Ben kreşteyken sen beni özlüyor musun, üzülüyor musun?" diye. "özlüyorum ama senin orada iyi vakit geçirdiğini bildiğim için mutlu oluyorum" diyorum. Bazen üsteliyor, ben orada mutlu değilim diyor.

Biz de kreş macerası böyle idi. Gerçekten çoooook zordu. Hatta bi dönem hiç alışamayacak diye düşündüm. Defne bile alıştıysa her çocuk alışır sanırım :)